Ritchie is een Belgische frisdrank uit de jaren vijftig, in 2016 opnieuw op de markt gebracht. Rietsuiker, retro glazen flesjes, een etiket dat je van ver herkent. Een klein merk dat het opneemt tegen de Amerikaanse colareuzen, met lef op het schap.
Bij veel merken stopt die branding aan de deur van het rapport. De verpakking straalt, het dashboard ziet eruit als elk ander dashboard. Standaardblauw, standaardgrijs. Ik wilde weten hoe een Ritchie-dashboard eruitziet wanneer de merkwereld mee naar binnen mag.
De merkwereld zoals Ritchie ze zelf toont, op de eigen website.Fictieve data, gebaseerd op de publiek gekende jaaromzet van Ritchie. Geen opdracht en geen samenwerking met het merk. Open op volle grootte
Waar AI hielp
Ik heb AI gebruikt voor dit ontwerp, en dat zeg ik liever zelf.
Als sparringpartner werkte het goed. Het stelde businessvragen voor die een beslisser bij Ritchie zou kunnen hebben: groeit horeca sneller dan retail, welke smaak trekt de groei, levert de tv-sponsoring zichtbaarheid op, wint suikervrij terrein. Het hielp ook bij de kleuren. Welke tinten uit de smaakbanners van hun website samen een leesbaar palet vormen, en welke naast elkaar gaan vechten.
De smaakbanners van Ritchie, het vertrekpunt.Het datapalet dat eruit volgde, in de echte merkkleuren.
Waar AI tegenwerkte
Bij het ontwerp zelf werkte het vaker tegen dan mee. De hoofdingen klopten niet. Visuals stonden gegroepeerd zonder logica, zodat wie het dashboard leest geen verhaal kon volgen. De witruimte tussen de panelen verschilde van plek tot plek. Een logo was er niet.
Dat lijken details. Ongelijke witruimte leest het oog als onrust, lang voor iemand bewust kijkt. En zonder logo wordt een merkdashboard een sjabloon.
Een voorstel van AI voor de omzet per smaak. Het oogt verzorgd. Toch staat de absolute omzet naast de procentuele groei, achter één en dezelfde staaf, en moet wie leest zelf uitzoeken welke waarde de lengte bepaalt. In het dashboard kreeg elk van de twee zijn eigen reeks staven.
Wat ik zelf koos
Haalde de cream achtergrond rechtstreeks van de website van Ritchie.
Gaf de KPI's de vorm van een kroonkurk.
Bouwde de datakleuren op uit hun eigen smaakbanners, met terracotta als enige verzadigde reeks.
Hield het kersrood van het logo voor de signatuur, want in een rapport lezen de meeste mensen rood als alarm.
Gaf elke datavisualisatie een titel die het onderwerp noemt, met de takeaway in de subtitel.
Groepeerde de visuals volgens de vraag die ze beantwoorden: kanaal links, smaak en merkbeleving rechts.
Zette alle panelen op gelijke afstand, met rechte hoeken.
Plaatste het logo linksboven, waar het oog eerst landt.
Wat dit illustreert
AI is sterk in wat er mogelijk is. Welke vragen de moeite waard zijn, welke kleuren samen werken. Een dashboard vraagt daarna keuzes over wat naast elkaar hoort en waar het oog eerst landt. Die keuzes blijven het werk van de data communicator.
Een merk dat zoveel lef toont op het schap, verdient dat lef ook in de vergaderzaal.
