Schoenen Torfs over anciënniteit: negen partjes in één taart
Schoenen Torfs, duurzaamheidsrapport 2024
Anciënniteit brengt een eigen volgorde mee, van het eerste dienstjaar tot boven de dertig, en die volgorde botst met de leesregel van een taartendiagram. Kolommen op een chronologische as houden de tijdlijn vast en laten de hoogte het aandeel dragen.
Het origineel
Schoenen Torfs, duurzaamheidsrapport 2024. Een taartendiagram van de anciënniteit van het personeel, verdeeld over negen categorieën, van het eerste dienstjaar tot boven de dertig, elk met een eigen kleur en een percentage bij het partje. Geraadpleegd augustus 2026 via torfs.be.
Bron: Schoenen Torfs, duurzaamheidsrapport 2024
Wat me opviel
Een taartendiagram wordt gelezen op grootte, en de conventie is om de partjes van groot naar klein te leggen. Anciënniteit heeft een eigen volgorde, van het eerste dienstjaar tot boven de dertig, en die volgorde draagt de betekenis. Sorteren op grootte gooit de tijdlijn door elkaar. De tijdlijn aanhouden laat de conventie van het taartendiagram los. Beide keuzes kosten iets, en dat is het signaal dat de vorm hier niet past.
De categorieën verschillen in breedte. De eerste beslaat één dienstjaar, 15-19 beslaat er vijf. Een ruimere categorie verzamelt daardoor meer mensen, ook zonder sterkere instroom. Het grootste partje van de taart is op die manier vooral het gevolg van de breedte van de bak.
Negen partjes liggen tussen 2% en 18%. Het onderscheid tussen 12% en 14% is een kwestie van zeven graden, en wie dat wil aflezen, leest de labels. Het beeld eromheen draagt dan weinig meer.
Het kleurenpalet telt minder tinten dan er categorieën zijn en begint halverwege opnieuw. Dezelfde groene tint staat bij het eerste dienstjaar en bij 15-19, hetzelfde blauw bij 1-2 en bij 10-14. Wie van de legende naar het taartendiagram kijkt, moet negen keer opnieuw zoeken.
Mijn versie
Kolommen op een chronologische as, van het eerste dienstjaar tot boven de dertig. De volgorde en de grootte staan hier niet meer in de weg van elkaar: de as houdt de tijdlijn vast en de hoogte toont het aandeel. De eerste drie categorieën staan in vol teal, met een haakje dat de 38% uit de titel aanwijst in het beeld zelf. De titel draagt de conclusie, de ondertitel vermeldt 616 medewerkers en de peildatum. Zo blijft het beeld leesbaar wanneer het los van het duurzaamheidsrapport ergens opduikt. Het verschil in breedte van de categorieën staat als voetnoot onder de datavisualisatie. Die nuance hoort erbij en hoeft de vorm niet zwaarder te maken.
Wat dit illustreert
Elke vorm heeft een leesregel. Bij een taartendiagram is dat de rangorde van groot naar klein. Zodra de data een eigen volgorde meebrengt, komt die leesregel in botsing met de betekenis, en dan moet je kiezen welke van de twee je opgeeft. Die keuze is het moment om de vorm te vervangen. Daar komt bij dat categorieën van ongelijke breedte hun aandeel op een andere manier verdienen. Wie ze naast elkaar toont zonder die breedte te benoemen, laat een rangorde aflezen die vooral over de omvang van de categorie gaat.
VisualisatievormEerlijkheid & framingKleur & toegankelijkheid